 |
Yukarıda bir soru var, fakat bazen soranın niyetine göre, aynı sorunun iki anlamı olabiliyor? Allah bana sormadan beni neden yarattı? Bana sormadan beni yarattığı için, benim ona karşı hiçbir sorumluluğum yoktur. Beni yoktan var eden, var olan hiç kimsenin veremeyeceği yaradılış hediyeleri ile
beni yarlık sahasına getiren Allah’a karşı teşekkür etmek istiyorum. Benim ona karşı bir takım görevlerim olmalı. Evet, yukarıdaki soru genelde ifade ettiğimiz şekliyle iki anlamda soruluyor.
Biz yukarıdaki sorunun ilk anlamını “Allah’ın ne ihtiyacı vardı beni yarattı, yaratmasına gerek yoktu” başlığı altında, ikinci anlamında “Beni yaratan Allah’a karşı, görevlerim nelerdir” başlığı altında inceleyeceğiz.
Allah’ın ne ihtiyacı vardı beni yarattı, yaratmasına gerek yoktu
Bir şey yapan onu iki şey için yapar, ya “kendi ihtiyacını karşılamak için” ya da “bir başkasının ihtiyacını karşılamak için” Allah, hiçbir şeye ihtiyacı olmayan, ama bütün varlıkların var olmak için kendisine ihtiyacı olduğu zattır. Var olmaya insanın ihtiyacı vardır. Allah insanları seven, sevdiği içinde onları var edendir. Allah dışında hiçbir şey yokken Allah yine vardı, bütün var olanlar yok olduğunda Allah yine var olacaktır. Var olmak için onun bize değil bizim ona ihtiyacımız var.
İslam inancına göre: Allah ezelden bizim var olmaya ihtiyacımızı bildi ve bizi var etti. Bugün “Allah’ın beni yaratmasına gerek yoktu” diyen insanları ve onların dışında yaşayan bütün insanları şöyle bir teste tabi tutsak ve desek ki; “Allah’ın kendilerini yoktan var etmesinden, dünyaya getirmesinden rahatsız olan insanlar, buyursunlar tekrar yokluğa dönsünler”
Eğer bu teklife bugün yaşayan insanların % 95’i “evet yok olmak var olmaktan iyidir, Allah bizi yokluktan varlığa getirmekle bir yanlışlık yaptı, biz yokluğu tercih ediyoruz” derse, o zaman bu tespiti değerlendiririz.
Fakat görünen manzara tam aksi; yaşayanların % 100’ü “iyi ki varız” diyorlar. Eğer bu tespite bir itiraz gelir ve “ya intihar edenler, eğer onlar var olmaktan memnun olsalardı intiharı seçmezlerdi” denirse… İntiharı tercih edenler, var olmaktan rahatsız oldukları için değil, varlık sahasında yaptıkları yanlış tercihlerin sonucunda intiharı tercih ediyorlar. Her şeyin normal gittiği 10–15 yaş grubunda intiharı tercih eden çocuk neredeyse yok gibi. Ve dünya genelinde intihar edenlere bakıldığında, genelin içinde bir istisna olarak kalıyorlar.
Eğer insanları yukarıda ki gibi bir teste tabi tutsaydık ve geçmişte ve bugün yaşayan insanlar ölümle hayat arasında kalsaydı yaşamayı seçecek insanların toplamının lisan-ı hali diyecekti ki; “Allah bizi iyi ki var etmiş”
Bir örnekle devam edelim.
“Allah’ın beni yaratmasına ne gerek vardı, yaratmasaydı da olurdu” diyen bir adam düşünelim.
Bu adam çok zengin, onlarca evi var. Bir gün yolda hiçbir şeyi olmayan, yerde baygın yatan bir adam görüyor. Ona acıyor. Ambulans çağırıyor, onu hastaneye götürüyor, tedavi ettiriyor, sonra da evlerinden birine yerleştiriyor ve sonra zengin adam bu adamı yerleştirdiği eve hizmetçilerini gönderiyor. Hizmetçiler adama “bir ihtiyacı olup olmadığını soruyorlar.” Daha sonra da kendini iyi hissettiğinde, kendisine bu iyiliği yapan zatı isterse arayıp teşekkür edebileceğini söylüyorlar.
Adam şu cevabı veriyor.
Benim bu eve ihtiyacım yoktu, bu evin varlığı ile yokluğu benim için bir, beni bu eve getirmeseydi daha iyi idi.
Şimdi bu adama verilecek cevap nedir? Cevabın kibarı “beğenmezseniz buyurun gidin” cevabın kabası da “defol git!”
Bunları duyan ev sahibimiz bu konuda ne yapar acaba?
Biz bu durumda Allah’ın ne yapacağını söyleyelim. Allah kapı dışarı edilmeyi hak eden bu insana, yine dünya evinde oturma izni verir. Onun elektriğini (güneş), suyunu (yağmur) kesmez, havasını temizler.
Var olan her insanın şöyle demesi “akla” uygundur: “Ey yüce yaratıcı iyi ki, bizi var ettin. İyi ki bizi varlar içinde insan ettin. Ne olur insan olmanın hakkını vermeyi bize nasip eyle” |
